Subscribe:

Pages

Showing posts with label நாட்குறிப்பு. Show all posts
Showing posts with label நாட்குறிப்பு. Show all posts

Saturday, January 8, 2011

இனிதாய் தொட‌ரும் (வாழ்க்கை)பயண‌ம்....

                  பிரியமான பதிவுலக நண்பர்கள் அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள். கடந்த வருடத்தில் கிடைத்த சிறந்த இணைய நட்புகளும், அறிந்தும் தெரிந்தும் கொண்ட விஷயங்களும் நல்லதொரு அனுபவங்களை பெற்று தந்தது. நள்ளிரவு குளிரில் நடுங்கியபடியே கடற்கரையில் கூடி இருந்த நூற்றுக்கணக்கான மக்களுடன் சேர்ந்து இப்புதிய வருடத்தை தொடங்கியதுகூட புது அனுபவத்தை தந்தது. இதோ கடந்துவந்த நாட்களை அசைப்போட்டபடியே நிகழ்கால நாட்களை ரசித்திட மேற்கொண்ட புதிய வருடத்தின் பயனமும் இனிமையாகவே அமைந்தது.

ஆல்ப்ஸ் மலைதொடர்களின் அடிவராத்தில அமைந்துள்ள ஒரு சின்னஞ்சிறிய ஊராகிய Laus க்கு செல்லும் போதே -3°c யில் சாலை எல்லாம் பனிமூட்டமாகவே இருந்தது. காலை நேர பனிபடர்ந்த‌ சாலைகள்தான் எத்தனை அழகு!


நகரத்து சத்தங்கள் ஏதுமின்றி இருந்த அந்த ஊருக்குள் நுழையும் போதே எதிர்க்கொள்ளும் அமைதி மனதிற்கு உற்சாகத்தை கொடுத்தது. இந்த ஊர் பிரபலமாவதற்கு காரணமாக சொல்லப்படும் ஆலயம் மிகவும் அழகாக இருந்தது.


இதுவரை நான் இங்கு பார்த்த ஆலய‌ங்களில் இருந்து இது சற்று மாறுப்பட்டு இருந்தது. வழக்கமாக ஆலய‌த்தின் பீடத்தில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கும் பூக்கள் இங்கில்லை. காரணம் ஆலயத்தின் உள்ளே நுழையும்போதே இயற்கையாவே வரும் மலர்களின் வாசம்தான் என சொல்லப்படுகிறது. ஏனோ எந்த வாசனையையும் நான் உணரவில்லை.

நாம் கடவுளிடம் பேசுவதற்கு இதுப்போல ஒரு புனித ஸ்தலம் தேவைப்படுகிறது என்பதை உணர்த்தும் விதமாக பல ஊர்களில் இருந்து நிறைய மக்கள் வந்திருந்ததை பார்க்க முடிந்தது. அமைதியாக இருக்கும் ஆலயத்தில் மக்களின் கண்ணீர் கலந்த வேண்டுதல்களை பார்த்தபோது சிலிர்ப்பாக இருந்தது. இப்படி இங்கு வேறெந்த ஆலயங்களிலும் நான் பார்த்ததில்லை.


பிரான்ஸின் லூர்து(Lourdes) நகரில் காட்சியளித்ததைப் போலவே மாதா இங்கேயும் 1664 ஆம் ஆண்டு பெனுவா எனபவருக்கு காட்சிக்கொடுத்து இருக்கிறார். அவர் தோன்றிய இடத்தில் எழுப்பப்பட்டிருக்கும் நினைவுச்சின்னம்தான் கீழே காணும் படம்.


ஆலயத்தை சுற்றிலும் ஒரே மாதிரியாக கட்டப்பட்டு இருந்த காட்டேஜ்கள் பார்ப்பதற்கு மிக அழகாய் தெரிந்தது. நல்லவேலையாக இன்னும் அந்த பகுதி Commercialized ஆகாமல் இருப்பதை பார்த்திட சந்தோஷமாக இருந்தது.அதேப்போல ஆலயத்தின் எதிர்புறத்தில் காட்சியளித்த பனிப்படர்ந்த மலைகளோ மனதை கொள்ளை கொள்ளும் அழகோடு இருந்தது.


Altitude அதிகமில்லாத போதும் குளிர் அதிகமாகவே இருந்தது. அங்கிருந்து கீழே இறங்கியபோது எதிர்கொண்டது Serre Poncon எனும் ஏரி, அதிகபட்ச பனியால் தண்ணீரின் அளவு குறைந்து உறைந்ததுபோல காட்சியளித்தது.



கடவுளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஊர் என்பதற்கு சான்றாக அங்கு நிறைந்துள்ள இயற்கை அழகுகள் ஒருபுறம் என்றாலும் அந்த ஊர் மக்களும் அவர்களது நல்ல உள்ளங்களும் இன்னொரு சான்று. ஏதோ பல நாட்கள் பழகியதைப் போல் பார்த்ததும் புன்னகைத்து பேசும் அவர்களது எளிமை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அடிக்கடி பார்த்துக்கொள்கின்ற போதும் புன்னகைக்க மறுக்கும் நகரத்து மக்களுக்கு இடையில் இந்த சின்னஞ்சிறிய ஊர் மக்கள் எப்பொழுதும் புன்னகைக்க மறப்பதில்லை. அவர்களுடன் பேசினாலே போதும், நமக்கும் உற்சாகம் தொற்றிக்கொள்கிறது, அத்தனை அன்பாக பேசுகிறார்கள். இவர்களது எளிமையான குணத்திற்கும் சிரித்த முகத்திற்கும் காரணம்.... இயற்கை எழில் கொஞ்சும் மலைப்பகுதியில் வசிப்பதா அல்லது உறுதியாக நம்பப்படும் இந்த புனித ஸ்தலமா... தெரியவில்லை! ஆனால் அங்கிருந்தவரை நானும் என்னவரும் இயற்கையை ரசித்து தெய்வீக சக்தியை உணர்ந்து சந்தோஷமாக கழித்த பொழுதுகளது!

Wednesday, October 13, 2010

நீங்காத அவளின் நினைவுகள்....

                 புதிய நாடு, புதிய மனிதர்கள், புதிய உணவு வகைகள், புதிய பழக்கவழக்கங்கள் என எல்லாமே புதியதாக, இனிமையான தருணங்களையும் சந்தோஷமான நிமிடங்களையும் பெற்று தந்தது கடந்த வார ஸ்பெயின் பயணம். 400 கிமீ தொலைவில் இருக்கும் நண்பர் வீட்டிற்கு சென்று பின் அவர்கள் குடும்பத்துடன் சேர்ந்து சென்றுவந்த பயணம் கொடுத்த உற்சாகத்தில் மீண்டும் எனது ப்ரியமான பதிவுலக நண்பர்களை சந்திக்க வந்துள்ளேன்.



பிரான்ஸின் எல்லையை தாண்டிய அடுத்தடுத்த நிமிடங்களில் என்னற்ற மாற்றங்களை தந்து பிரமிக்க வைத்தது ஸ்பெயின். பிரான்ஸை ஒப்பிடுகையில் பொருட்கள் எல்லாம் விலை மலிவாக கிடைக்கிறது. வயிற்றிர்க்கு உணவளிக்கும் உணவகங்களில் செவிக்கும் விருந்தாக இசைக்கச்சேரிகள் நடைப்பெறுகிறது. பிரான்ஸை போல் அல்லாமல் இந்த நாடு தனது சட்டத்திட்டங்களில் சிலவற்றை தளர்த்தி இருப்பதை பார்க்க முடிந்தது.

(அங்கு அதிகமாக விற்கப்படும் dried Sausage!)

ஆனால் இந்த பயணத்தையும் விடுமுறை நாட்களையும் அர்த்தமுள்ளதாக்கியள்..... கமி.


எனக்கும் குழந்தைகளுக்குமான உறவு எப்பொழுதும் ஆழமுள்ளதாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் இருப்பதாகவே தோன்றும். இம்முறையும் என்னை அப்படி நினைக்கவைத்தவள் நண்பரின் நான்கு வயது மகள். அழகான குட்டி தேவதை. பொம்மை போன்றதொரு தோற்றம். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு சந்தித்ததை நியாபகத்தில் வைத்துக்கொண்டு தன் பெற்றோர் மூலம் எங்களின் வரவை தெரிந்துக்கொண்டவள் எங்களை கண்டவுடன் முந்திய‌ நாளே வரைந்து வைத்திருந்த படத்தை எங்கள் இருவருக்கும் பரிசளித்தாள்.


பின் அவள் அறைக்கு அழைத்து சென்று தன் குட்டி உலகத்தை பார்வையிட செய்தாள். அறை முழுவதும் கொட்டி கிடந்த விளையாட்டு பொருட்களின் நடுவில் அமர்ந்துக்கொண்டிருந்தவள் என்னையும் அழைக்க மீண்டும் குழந்தையாய் மாறிவிட்ட உணர்வில் அவளோடு கழிந்த நிமிடங்கள் இனிமையானது. Snow White, Cindrella, Beauty and the Beast, etc. கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் உருவ பொம்மைகளை வைத்துக்கொண்டு விளையாடுவது இவளுக்கு பிடித்தது என்றால், அதைவிட அதிகம் பிடித்தது வரைவதுதான்!

என்னை பற்றி தன் அம்மாவின் மூலம் தெரிந்துக்கொண்டவள், தனது டிராயிங் நோட்டு புத்தகங்களை கொடுத்து பார்க்க சொன்னவள், பின் அவளுடன் சேர்ந்து என்னையும் வரைய வைத்தாள். நேரம் போவதே தெரியாமல் நிறைய வரைந்தோம். அவளுக்கு நான் கற்றுக்கொடுத்தேன் என்பதைவிட அவளிடம் இருந்து நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன்.

என் நெற்றியில் வைத்திருந்த பொட்டை பார்த்து கேட்ட கேள்வியில் ஆரம்பித்து இடைவிடாமல் நிறைய கேள்விகள் என எப்பொழுதும் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். பள்ளியில் மற்ற மாணவிகளை பார்த்துவிட்டு தனக்கும் அதுப்போல French braid போட்டு விட சொல்லி தன் அம்மாவிடம் நீண்ட நாளாக கேட்டு இருக்கிறாள். அவளின் அம்மா 'எனக்கு தெரியாது உனக்கு தெரிந்தால் போட்டுவிடு' என்றார் என்னிடம். கடந்த‌ சனிக்கிழமை அன்று அவள் விரும்பியபடி நான் போட்டு விட்டதும்தான் அவள் முகத்தில் எத்தனை மகிழ்ச்சி!


காரில் செல்லும்போது என் பக்கத்தில் அமர்ந்துக்கொள் என என்னை அழைத்து அவள் பக்கத்தில் அமர்த்திக்கொள்வதாகட்டும், ரெஸ்டாரண்டில் அவள் பக்கதில் என்னை அமர்த்திகொண்டு, நான் ஆர்டர் செய்த உணவு வர தாமதமாக, அவளுக்கான உணவு சீக்கிரம் வந்துவிட‌ சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தவள் , பசிக்குதா வேணும்னா என் தட்டில் இருந்து எடுத்து சாப்பிடு' என்பதாகட்டும், அங்கிருந்து கிளம்பும் நேரத்தில் கூட‌ கொஞ்ச நேரம் என் கூட  விளையாடிவிட்டு போ என்றவளின் ஆசையை நிறைவேற்றிய போதுமாகட்டும்... மீண்டும் குழந்தையாய் மாறிவிடமாட்டோமா என ஏங்க வைத்த இனிமையான தருணங்கள் அது!
மொத்தத்தில் இந்த பயன‌த்தை இனிமையாக்கியது குழந்தைக்கான இவளின் அடையாளங்கள்தான். இன்று என்னைவிட்டு பயனகளைப்பு நீங்கிவிட்டாலும் நீங்காமல் இருக்கிறது அவளின் நினைவுகள்.

Wednesday, August 18, 2010

மனம் தேடும் சந்தோஷம்!

                நெற்றியில் பதிந்த‌ என்னவரின் அழுத்தமான முத்தத்தினால் அழகாக விடிந்தது  எனது பொழுது. பிறந்த நாள் என்றாலே எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் மனது சந்தோஷம் கொள்கிறது.
எனக்கும் அப்படிதான்! எழுந்ததில் இருந்து சொந்தங்கள், நண்பர்களின் தொலைபேசி அழைப்புகளினாலும், மெயில்கள் மற்றும் பதிவின் மூலமாகவும் வாழ்த்துக்களை பெற்ற மகிழ்ச்சியில் காலையில் கோவிலுக்கு சென்றேன். மாதாவின் பெருவிழா என்பதால் ஒன்பது பாதிரியார்களின் ஆசிர்வாதத்தில் திருப்பலி கண்டு மகிழ்ந்தேன்.


கஷ்டப்பட்டு நான் சமைத்த பிரியாணியும் சிக்கன் 65யும் மதியம் சாப்பிட்டு முடித்து, இரண்டு மணி நேரம் அப்பா அம்மாவுடன் சாட்டிங்கில் பேசிக்கொண்டே அவர்கள் முன்னால் கேக்  கட் பண்ணி, ( நானே செய்த கேக் இது என்பதை குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும்)அவர்களுக்கும் சேர்த்து நானே சாப்பிட்டுவிட்டு,  மாலை என்னவருடன் கடற்கரைக்கு பயனமானேன்.


கடற்கரை சுற்றிலும் நிரம்பி இருந்த ஜனநெருக்கடியில் நானும் ஒருத்தியாகி, தொலைந்து போகாமல் இருக்க என்னவரின் கையை இறுக்க பிடித்துக் கொண்டேன். இதமாக காற்றில் அசைந்தாடும் படகில், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்துக்கொண்டு இருக்கும் சூரியனின் ஒளிக்கதிர்கள் தண்னீரில் பட்டு ஜொலிக்கும் அழகை என்னவரின் தோலில் சாய்ந்து கொண்டு முப்பது நிமிட படகு பய‌ணத்தை ரசித்தேன்.


வழக்கம்போல் கடற்கரை உணவகங்களில் நீண்ட வரிசை! காத்திருக்க பிடிக்காமல் என்னவருக்கும் எனக்கும் பிடித்த சைனீஸ் ரெஸ்டாரண்ட்டில் இரவு உணவை முடித்து, கடலில் நடைபெற்ற வான வேடிக்கையினை கண்டு மகிழ்ந்தேன்.




நள்ளிரவு தாண்டியும் சோர்வடையாமல் மொய்க்கும் மக்கள் கூட்டத்தில் நான் மட்டும் கொஞ்சம் சோர்வடைந்துப் போனேன். அங்கிருந்த நீண்ட டிராஃபிக்கை சிரமப்பட்டு தாண்டி வீடு வந்துசேர 2 மணி ஆகிவிட்டது.



சிறுமியாக இருந்தபோது பிறந்த நாளில் புது டிரஸ் கிடைத்தாலே சந்தோஷம், பள்ளி வயதில் தோழிகளின் வாழ்த்து அட்டைகள் வந்தாலே சந்தோஷம், கல்லூரி பருவத்தில் தொலைப்பேசியில் வரும் வாழ்த்துக்களினால் சந்தோஷம், திருமணம் முடிந்ததால் என்னவரின் காதல் பரிசுகளில் சந்தோஷம் என்று இன்று வரை என் ஒவ்வொரு பிறந்த நாளும் ஏதாவது ஒரு வகையில் சந்தோஷத்தால் நனைந்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. இந்த வருடம் பதிவுலக நண்பர்களும் இணைந்திருப்பது கூடுதல் மகிழ்ச்சி!

ஆனால் இவற்றால் மட்டும் மனது முழு சந்தோஷத்தை அடைந்து விடுகிறதா…  இந்த கேள்வியால் ஏனோ உண்மையான சந்தோஷத்தை மனது தேட முயற்சிக்கிறது.  ஏதாவது கஷ்டப்படும் ஏழை சிறுவர்களுக்கு உதவிட வேண்டும் என தோன்றியது. அதன் தொடக்கமாக நேற்று பாண்டிச்சேரியின் முக்கிய வீதி ஒன்றில் நடைப்பாதையில் வசிக்கும் குடும்பத்தில் உள்ள 4 வயது சிறுவனுக்கு ஆடைகள், செருப்பு, நோட்டு புத்தகங்கள், பென்சில்கள், இனிப்பு கூடவே கொஞ்சம் பணமும் கொடுத்து மகிழ்ந்தேன். நேரடியாக என்னால் அதை செய்ய முடியாமல் போனதில் சின்ன வருத்தம்தான். ஆனால் பொருட்களை பெறும் போது கிடைத்த மகிழ்ச்சியினை புன்னகையால் அச்சிறுவன் வெளிப்படுத்தியதை என் தம்பி புகைப்படமாக்கி அனுப்பி இருந்தான். பார்த்து சந்தோஷம் அடைந்தேன்.

பிறந்த நாளில் மட்டும் இல்லாமல் தினசரி நிகழ்வுகளின் மூலமாக நிறைய சந்தோஷங்களை அள்ளி கொடுக்கும் இறைவனுக்கு 'நன்றி' என்று ஒற்றை சொல்லில் முடித்துவிட முடியுமா?

இனி வரும் பிறந்த நாட்களில் ஒரு சிறுவனுக்கு உதவிடும் நிலை மாறி இன்னும் கஷ்டப்படும் சில‌ சிறுவர்களுக்கு ஏதோ என்னால் முடிந்த சிறு சிறு உதவிகளை தொடர்ந்து செய்ய நல்ல மனதை அளித்திடுமாறு இறைவனை வேண்டுகிறேன்.